DEF LEPPARD

DEF LEPPARD - HYSTERIA TOUR

MANCHESTER ARENA

12/12/2019

(ή αλλιώς, ένα προ Brexit οδοιπορικό της Γηραιάς Αλβιώνος)

 

 

Όταν μου ζήτησε ο Δημήτρης (σ.σ. Δημήτρης Παπανδρέου, Fairplay, 123live κλπ) να βάλω κάτω λέξεις για το show των Def Leppard που παρακολουθήσαμε στο Manchester λίγες ημέρες νωρίτερα, δεν μπορούσα παρά να κάνω έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, με αυτά τα shows που είδαμε αλλά και αυτά που διοργανώσαμε, και η λίστα είναι καλή.

Queen (Μιλάνο), Sons of Apollo (Αθήνα και Μιλάνο), Thunder (Βερολίνο και Αθήνα), Alice Cooper (Βερολίνο), Richie Kotzen, Dare, Treat, Magnum, βάλε και 2-3 μεγάλες θεατρικές παραστάσεις σε Αθήνα και Λονδίνο, ανακάτεψε και 4-5 ωραία ματσάκια εδώ κι εκεί και το πήγαινε-έλα γράφει χιλιάδες μίλια (που ακόμη τα ψάχνω στην miles&bonus κάρτα μου). Ο Δημήτρης έγραψε περισσότερα μίλια, οφείλω να αναφέρω, και 1-2 shows ακόμα (Guns ‘n’ Roses στη Μόσχα, Richie Kotzen στη Νέα Υόρκη, και δεν ξέρω εγώ τι άλλο).

 

            Οπότε, για να έρθουμε στο κλείσιμο της χρονιάς, μας φάνηκε πρέπον και απαραίτητο να τελειώσουμε χωρίς να χάσουμε μια στάση από την επετειακή περιοδεία των Def Leppard για το Hysteria album και φροντίσαμε να κλείσουμε τα εισιτήρια από πολύ νωρίς. Βέβαια, με πρόγραμμα σαν το δικό μας, η προνοητικότητά μας αποδείχθηκε παγίδα και ενώ είχαμε κανονίσει να τους δούμε στο Λονδίνο, λογαριάζαμε χωρίς τον (Κύπριο) ξενοδόχο και αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε για Manchester αφού το επαγγελματικό μας πρόγραμμα δεν καταλαβαίνει από βαθιούς ορίζοντες. Όλα καλά, αλλάξαμε τα εισιτήρια, κατάπιαμε τα «προνοητικά» και προσθέσαμε και δύο ποδοσφαιρικούς αγώνες και ένα National Theatre, για να καλύψουμε τις μέρες. Δεν έχω παράπονο, Chelsea-Manchester City για την Premiership και Liverpool-Napoli για το Champions League (μεγάλο προσωπικό απωθημένο το Anfield), “Αντώνιος και Κλεοπάτρα”, επίσκεψη στο Cavern Club - φόρος τιμής στους Beatles και τα εδέσματα των τοπικών pubs (κυρίως), δύο εκθέσεις εικαστικών στο Royal Academy of Arts, προέκυψε και επαγγελματικό ραντεβού τελευταία στιγμή, δόξα τω Mo Sallah, δεν χάσαμε το χρόνο μας.

 

            Αεροπλάνα, τρένα αλλά όχι βαπόρια (ευτυχώς) μας ταξίδεψαν, λοιπόν, από την Αθήνα στην Κύπρο, στο Λονδίνο, στο Liverpool και στο Manchester, όπου μας αποθέσαν στοργικά στο Victoria Station για να ανέβουμε μία μόνο σκάλα και να βρεθούμε στο επιβλητικό Manchester Arena. Δεν το κάναμε ακριβώς έτσι, αφού αποφασίσαμε να παραλείψουμε τους Cheap Trick προκειμένου να καταφέρουμε να πιούμε μια μπυρίτσα με τον Mancunian φίλο μας Nigel Clutterbuck, μπασίστα των Dare (γιατί πότε θα τον ξαναδούμε), ο οποίος βρισκόταν με την παρέα του σε παρακείμενη pub, στο δρόμο κι αυτός για τους Def Leppard. Ανεβήκαμε, εν τέλει, την (κυλιόμενη) σκάλα προς το venue, λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει το show, άνετα, χωρίς ουρές και σπρωξίματα, χαιρετηθήκαμε με τον Nigel και μπήκαμε στο section που αντιστοιχούσε στα εισιτήριά μας ένα λεπτό πριν την έναρξη και ενώ στις μεγάλες LED οθόνες κάτω από τη σκηνή μετρούσαν αντίστροφα μεγάλα κόκκινα νούμερα.

 

            Η αντίστροφη μέτρηση τελείωσε με snippets από κλασσικά Def Leppard anthems και το show ξεκινά με Women. Περνάμε καλά πολύ πριν μπει το επόμενο και αυτό, φυσικά, είναι το Rocket και μετά το Animal, το Love Bites, το Pour Some Sugar On Me, ολόκληρο το μαγικό Hysteria το album που χρειάστηκε χρόνια για να ολοκληρωθεί, το album που ήταν το πρώτο του Rick Allen μετά το ατύχημα που του κόστισε το αριστερό του χέρι και το τελευταίο για τον Steve Clark που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο λίγα χρόνια αργότερα. Ένα album που ηχογραφήθηκε με σκοπό να περιέχει μόνο hit singles και αυτό παρακολουθήσαμε, εν τέλει. Μία αλληλουχία hit singles, μία σειρά τραγουδιών τόσο σημαντικών για τους Def Leppard και το είδος της rock που υπηρετούν, που δεν κατάφεραν ποτέ να ξανασυγκεντρώσουν σε ένα album. Όλα συνοδευμένα από ένα εξαιρετικό και άψογα σκηνοθετημένο video και lights show, ένα πραγματικό arena show βγαλμένο από την εποχή των μεγάλων, ολοκληρωτικών συναυλιών που σπανίζουν, πλέον και τείνουν να εξαφανιστούν μαζί με όλους αυτούς τους μεγάλους rockers που γερνούν και σιγά σιγά αποσύρονται.

 

            Οι Def Leppard είναι εκεί, on stage, και είναι μια πραγματική arena rock band, εκτελούν και ποζάρουν, γεμίζουν τη σκηνή και ερμηνεύουν αριστοκρατικά το album που τους χαρακτήρισε και θα τους χαρακτηρίζει για πάντα. Ο Elliot τραγουδά όχι ως νέος έφηβος αλλά ως ώριμος performer, ξέρει την ηλικία του και γνωρίζει τα όριά του, τα δεύτερα φωνητικά, άλλοτε live άλλοτε προηχογραφημένα (πότε δεν ήταν άλλωστε) είναι αυτά που πρέπει να ακούσεις, οι φωνητικές μελωδίες είναι το σήμα κατατεθέν των Def Leppard και είναι εκεί. Όπως εκεί είναι και το δραστικά τροποποιημένο drum set του Allen, η ξανθιά, ανέμελη και ανεμίζουσα στα laser beams κώμη του Rick Savage, ο «ρίξε-κάτι-επάνω-σου-θα-κρυώσεις” Phil Collen να αλωνίζει το stage και τo stage extension, εκεί και ο «νέος» της παρέας Vivian Campbell (μόλις 27 χρόνια και τα βασικά ένσημα). Εκεί ήταν και ο Steve Clark, βέβαια, στα videowalls κάπου στη μέση του set, διακριτικά αλλά πάντα εκεί, φαίνεται και ακούγεται, όπως ο Freddie στα shows των Queen με τη διαφορά ότι αυτός έχει αναπόφευκτο μεν αλλά ταιριαστό, αντικαταστάτη. Ένας χαιρετισμός, ένα χέρι ψηλά από τον Phil στον φίλο του, ένα ηχηρό χειροκρότημα από το πλήθος και γυρνάμε πίσω στο 2018. Τριάντα χρόνια μετά, κάμποσες ρυτίδες και λίγο στομάχι παραπάνω (προς θεού, όχι ο Phil!!!), ένα σωρό jackets και t-shirts του Elliot, περισσότερο στήσιμο παρά τρέξιμο (πως θα μπορούσαν άλλωστε) και αυτό το εκπληκτικό Hysteria, είκοσι χιλιάδες και πλέον κόσμος να τραγουδάει κάθε στίχο, αναπτήρες (συγγνώμη… smartphones) στον αέρα σε κάθε ευκαιρία, και μετά από μία ώρα ο Elliot ζητάει την άδεια των fans ώστε να επιστρέψουν και να παίξουν μερικά ακόμη τραγουδάκια από άλλες εποχές, προγενέστερες και μεταγενέστερες και ποιος θα έλεγε όχι (δεν θα είχα, βέβαια, αντίρρηση να ξανακούσω λίγο από το Hysteria). Ακάθεκτοι, λοιπόν, μας ξεπέταξαν ένα Action  (την απίστευτη διασκευή στο κομμάτι των Sweet από το πιο πρόσφατο “Yeah!” album), ένα When Love and Hate Collide από το “Slang” του 1996, φυσικά και εννοείται το Let’s Get Rocked από το εξαιρετικό Adrenalize του 1992 και για να μην έχει κανείς παράπονο, Rock Of Ages και Photograph από το Pyromania και τέλος, γειά σας, μην χαθούμε, τα δέοντα στην οικογένεια!

 

            Συνήθως, μετά από τόσο μεγάλα σε προσέλευση κοινού shows, οι νουνεχείς και αυτοί που δεν βιάζονται, περιμένουν για λίγο στη θέση τους. Ξοδεύεις αυτό το χρόνο επαναφέροντας αυτό που παρακολούθησες και αρχίζεις να το τοποθετείς μία από τις δύο λίστες των shows που έχεις δεί στη ζωή σου και το σβήνεις από την τρίτη. Θα το βάλεις στη λίστα των shows που δεν θα ξεχάσεις ποτέ ή στη λίστα αυτών που θα ξεθωριάσουν μετά από λίγο καιρό και σίγουρα θα το διαγράψεις από την bucketlist αν ήταν ποτέ εκεί. Για μένα ήταν στην bucketlist σίγουρα (αλλιώς σιγά μην ταξίδευα 10 μέρες για να τους δω) και θα μπουν στη λίστα των αναμνήσεων, όχι γιατί ήταν από τα καλύτερα shows που έχω παρακολουθήσει (ευτυχώς έχω δεί τόσα που οι «λίστες» μου ζορίζονται), αλλά γιατί ήταν ένα εξαιρετικό show από μία εξαιρετική, ιστορική και αναπάντεχα «ζωντανή» μπάντα που μου έδωσε την ευκαιρία να ακούσω μερικά από τα all time αγαπημένα μου τραγούδια ακριβώς όπως  πρέπει να ακούς τα τραγούδια που σου αρέσουν, ζωντανά στη σκηνή (και επειδή τράβηξα και δυο βιντεάκια… sorry).

 

Και για έναν ακόμη λόγο. Από όλα αυτά τα συγκροτήματα με τα οποία μεγαλώσαμε εμείς που γεννηθήκαμε στα early 70s, 80s ή νωρίτερα, λίγα είναι αυτά που παραμένουν ενεργά και ικανά να στηρίξουν και να αποδώσουν ένα τέτοιο show και όσο περνάνε τα χρόνια γίνονται όλο και λιγότερα. Καλώς ή κακώς, το arena show πνέει τα λοίσθια, τα συγκροτήματα που μπορούν να το υποστηρίξουν αποσύρονται (ή χειρότερα), ο κόσμος ακούει μουσική αλλιώς. και η βιομηχανία ακολουθεί. Αυτά τα συγκροτήματα πρέπει να πας να τα δεις ζωντανά. Και αν δεν έρχονται στη γειτονιά σου, ας ψαχτείς και ας προγραμματιστείς λίγο και θα καταφέρεις να τα δεις αλλού, και να κάνεις και ένα ενδιαφέρον ταξίδι.

 

Αυτό αξίζει.

 

Αλέξης Πολίτης

 

Φωτογραφίες εδώ