GUNS N ROSES

Not In This Lifetime Tour

Otkritie Arena,

Mόσχα, 13 Ιουλίου 2018

 

“Υοu Know Where You Are…???”

 

Είναι ευλογία να καταφέρνεις να βλέπεις τους

Guns n Roses για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα 392 ημερών, στην ίδια περιοδεία, στην καλύτερη,

πιο ώριμη φαση της καριέρας τους.

Είναι πρόκληση να βρίσκεσαι στην ίδια πόλη μαζί τους, με κάποια άλλη αφορμή, και να τους συναντάς στο δρόμο σου. Ένα ταξιδι στη Ρωσία για το Παγκόσμιο Κύπελλο με έφερε, έστω για μια μέρα, στην ίδια πόλη με μία από τις κορυφαίες live μπάντες του πλανήτη, και βέβαια δε θα μπορούσα παρά να αποδεχτώ την πρόκληση, να ευχαριστήσω την τύχη μου και να αρπάξω την ευκαιρία.

Δύο μέρες πριν τον τελικό της Γαλλίας με την Κροατία, βρέθηκα στο υπερσύγχρονο γήπεδο της Σπαρτάκ Μόσχας μαζί με 40.000 περίπου fans κάθε εθνικότητας, για να απολαύσω ξανά το show τους στα πλαίσια της Not In This Lifetime περιοδείας, και να που προσπαθώ να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταγράψω μια Οnce (έστω... twice…) In A Lifetime εμπειρία, χωρίς να επαναληφθώ, χωρίς να γίνω βαρετός στα εγκώμιά μου,

για μια μοναδική μπάντα.

Πίσω στο 1989, όταν ο 19χρονος Δημήτρης παρακολουθούσε live (…) στην τηλεόραση το Moscow Music Peace Festival, δεν μπορούσε καν να διανοηθεί ότι σχεδόν 30 χρόνια μετά θα βρισκόταν σε μια rock συναυλία στη Μόσχα, πόσω μάλλον σε μια συναυλία των G‘n’R… O κόσμος έχει αλλάξει πολύ απο τότε, μέσα στο στάδιο δεν υπήρχαν στρατιώτες για να παίζει το κοινό frisbee με τα πηλίκιά τους (αν και εκτός αρενας ο στρατός έχει αναλάβει τη διαχείριση κοινού...), το συγκρότημα δεν ήταν σε κακά χάλια απο τις καταχρήσεις, και το κοινό στην αρένα δεν ήταν τόσο στερημένο ώστε να καταφεύγει σε κάθε είδους ακρότητες και «αστειάκια».

Σε κάθε περίπτωση όμως, είμαι στους G’n’R στη Μόσχα!

Ο,τι έχετε ακούσει για την κίνηση στους δρόμους της Μόσχας είναι πέρα για πέρα αληθινό και δεν περιγράφεται... Aν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι το τραίνο από την Αγία Πετρούπολη έφτασε στη Μόσχα στις 5μμ και οι Guns ήταν on stage στις 7.30μμ (ας όψεται το αυστηρότατο curfew της Μοσχας...), είναι λογικό ότι κατάφερα τελικά να έχω οπτική επαφή με το stage μόλις στο 10ο κομμάτι του σετ.

Στη διαδρομή από τον σταθμό του μετρό ως τον έλεγχο και την είσοδο, κατάφερα να ακούσω 4 κομμάτια (Εstranged, Live and Let Die, Slither, Rocket Queen) από μακριά (υπολογίστε πόση ώρα μου πήρε να μπω στο γηπεδο...). Ως εδώ μια χαρά, δεν είχε κάποια φοβερή διαφορά από το περσινο setlist στο Λονδίνο, θα το αντέξω. Αλλωστε, είχα μπροστά μου περισσότερες από 2,5 ώρες show!

Δεν θα το άντεχα όμως αν έχανα την εκτέλεση του Attitude των Misfits από τον (γνησιο πάνκ) Duff, μαζί και τις (άσεμνες αλλά so appropriate) χειρονομίες του προς το (επιεικώς απαθές και αδιάφορο) κοινό της αρένας, το οποίο τελικά θα παρέμενε έτσι ως το τέλος – μη με ρωτησετε γιατί, στο στάδιο το μόνο που μπορούσες να πιεις ήταν (ρώσικη) μπύρα χωρίς αλκοόλ και φυσικά απαγορευόταν το κάπνισμα...

Από τη στιγμή που έφτασα στη θέση μου, δε μπόρεσα να σηκωθώ από αυτήν, δεχτηκα «καταιγισμό πυρών» καθηλώθηκα, χαλάρωσα και το απόλαυσα.

Και για να ξεκαθαρίσουμε από νωρίς με το θέμα,

το setlist (που είδα…) δεν ήταν κάτι απλό να διαχειριστεί κάποιος...:

Shadow of Your Love, You Could Be Mine, Attitude (φανταστικός Duff), This I Love (πόσο τέλειο, πόσο βαθύ, πόσο τρυφερό, πόσο παρεξηγημένο...), Civil War (επικό), Yesterdays,

Coma (αγαπημένο και μεγαλειώδες), το solo του Slash (με περάσματα από Nino Rota και Theme From Godfather, η μόνη ίσως στιγμή που η μπάντα πήρε κάποιο feedback από το κοινό...), Sweet Child O' Mine (αυτό…), Wichita Lineman,

Don't Cry (give me a whisper and give me a sigh…), Used to Love Her (νοσταλγία), Wish You Were Here (το κλασικό ντουέτο Slash-Fortus / ανατριχίλα), November Rain (με τον Axl στο πιάνο και intro την εισαγωγή του "Layla", για να μας αποτελειώσει), Black Hole Sun (αυτή τη φορά μόνο ως φόρος τιμής), Knockin' on Heaven's Door (μόνο αυτοί μπορούν να συνδυάσουν Bob Dylan και Alice Cooper, χρησιμοποιώντας το "Only Women Βleed" ως εισαγωγή… Κανείς άλλος! Πουθενά!), Nightrain, Patience (μάθημα ζωης), Madagascar, The Seeker (διασκευή The Who…???!!!), Paradise City (party time!).

Kαι για να μη μας αφήσουν να φύγουμε έτσι, φυσικά και θα επέλεγαν κάτι μοναδικό όπως το  "Heroes", για να μας συνοδεύσει στην έξοδο. Φυσικά στην εκδοχή των Motörhead. Γιατί έτσι!

Οι Guns n Roses βρίσκονται στην καλύτερή τους φάση. Ακόμα, 13 μήνες μετά από την πρώτη μας συνάντηση, δεν ξέρω πού θα οδηγήσει όλο αυτό που βρίσκεται ήδη 2,5 χρόνια στο δρόμο και λέγεται Not In This Lifetime Tour.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι in this lifetime αξιώθηκα να τους συναντήσω 4 φορές, και κάθε μία από αυτές να είναι ξεχωριστή. Ακόμα και εκείνη η απαράδεκτη στο ΟΑΚΑ,

ή αυτή στο Terra Vibe 12 χρόνια και κάτι μέρες πριν τη Μόσχα. Εκείνη η περσινή στο Λονδίνο ήταν από κάθε άποψη ξεχωριστή για μένα, αλλά πλέον η Μόσχα στέκεται δίπλα της (δεξιά και δύο βήματα πιο πίσω...).

Λένε ότι η πρώτη φορά δεν ξεχνιέται. Η πρώτη μου φορά μαζί τους στο ΟΑΚΑ, ήταν τραυματική αλλά όντως αξέχαστη. Μηδένισα το κοντέρ πέρσι, όπως ακριβώς έκαναν κι εκείνοι. Το περσινό Λονδίνο λογίζεται ως η πρωτη μου φορά και η φετινή Μόσχα ως η δεύτερη. Αν πρέπει να συγκρίνω, φέτος τους είδα πιο δεμένους, αλλά πέρσι ήταν πιο άρτιοι. Στη Μόσχα δεν βοήθησε καθόλου το κοινό, παρόλα αυτά η μπαντα έδωσε τα πάντα. Είδα έναν Duff σε πολύ καλή κατάσταση, κινητικό, με πιο ενεργό ρόλο τόσο μουσικά όσο και στο show. Έναν Axl ορεξάτο και φωνητικά άριστο, τον Slash να παίζει σαν να ήταν η τελευταία του φορά πάνω στη σκηνή, και τον Fortus πάντα τέλειο και μετρημένο. Μαζί με τους υπόλοιπους, αποτελούν τους Guns ‘n’ Roses του 21ου Αιώνα. 31 χρόνια μετά την κυκλοφορία του Appetite For Destruction, παραμένουν επίκαιροι, παραμένουν κορυφαίοι. Πρέπει να υπάρχουν τέτοιες μπάντες, πρέπει να γίνονται τέτοιες περιοδείες, πρέπει να βλέπουμε τέτοια shows.

Λείπει η αλητεία και δεν ξεχειλίζει ο τσαμπουκάς, αλλά αυτό που παρουσιάζουν σε συνεπαίρνει. Είναι συνειδητοποιημένο. Είναι Rock n Roll. Είναι απελευθερωμένο από κάθε κακή ενέργεια, από κάθε κακό vibe, από κάθε βλαβερή επιρροή, από καθετί έξω από τη Μουσική. Οι Guns n Roses του 2018 έχουν διάθεση και έμπνευση. Οι Guns n Roses του 2018 το απολαμβάνουν. Οι Guns n Roses του 2018 βγάζουν υγεία και παίζουν μουσική. Οι Guns n Roses του 2018 έχουν βρει το δρόμο τους. Οι Guns n Roses του 2018 είναι στο δρόμο.

Κι αν βρεθούν στον δικό σας δρόμο, μην λοξοδρομήσετε.

Ο δικός μου δρόμος διασταυρώθηκε ήδη μαζί τους δύο φορές. Ελπίζω να μου ξανασυμβεί, in this lifetime.

 

Δημήτρης Παπανδρέου

 

Δείτε φωτογραφίες απο τη συναυλία ΕΔΩ