THE ITALIAN JOB 2

3 μοναδικά live σε 3 αξέχαστες μέρες

 

Part 2:

Queen + Adam Lambert, 25.06.2018, Mediolanum Forum, Milano

 

Ιt’s a kind of Magic

 

Συνεχίζοντας την αντίστροφη χρονικά περιγραφή ενός μοναδικού τριημέρου στην Ιταλία, θα πρέπει αρχικά να παραδεχτώ και να αποδεχτώ ότι (όπως ίσως πολλοί άλλοι – εγώ τουλάχιστον γνωρίζω αρκετούς) βασανίζομαι στη σκέψη του να βρίσκομαι στην ίδια πόλη με κάποια μεγάλη μπάντα / κάποιον μεγάλο καλλιτέχνη και να μην κάνω τα πάντα (εντός κάποιων συγκεκριμένων ορίων φυσικα...) για να καταφέρω να βρεθώ στο live. Ακόμα και όταν δεν το έχω προγραμματίσει, ακόμα και αν δεν το γνωρίζω καθόλου, ακόμα και όταν το ανακαλύπτω τελευταία στιγμή. Σε κάθε ταξίδι μου φροντίζω να ενημερώνομαι για τα live που θα διεξαχθούν στον προορισμό μου και, για όσα ενδιαφέρομαι, αν υπάρχει δυνατότητα, εξασφαλίζω εισιτήρια.

Σε αυτό το ταξίδι, επειδή ακριβώς είχε συγκεκριμένο στόχο και περιεχόμενο, με ήδη δύο συναυλίες σε 4 μέρες, δεν ψάχτηκα να γεμίσω και την τρίτη (μοναδική ελεύθερη) μέρα του. Αλλά το πεπρωμένο, υπό την μορφή των Queen (των Queen!!!), ήρθε και με βρήκε...

Δεν θα επεκταθώ στον τρόπο που κατάφεραν δύο τύποι να μπουν σε ένα sold out live για το οποίο έμαθαν μόλις 24 ώρες πριν και μόλις τότε ανακάλυψαν πως σε ολόκληρο το διαδίκτυο υπήρχε μόνο ένα (1...) εισιτήριο σε τιμή που ξεπερνούσε τα 1.200 ευρώ, αυτή την ιστορία την γνωρίζουν λίγοι και εκλεκτοί. Όχι, τα μέσα που χρησιμοποιήσαν για να τα καταφέρουν δεν περιελάμβαναν κάτι ποινικά ή ηθικά κολάσιμο,

ας μείνουμε στο ότι εμμέσως πλην σαφέστατα χειραγώγησαν γνωστό rock star...    

Εχω αποδεχτεί εδώ και πολλά χρόνια ότι δεν θα έχω την ευκαιρία να δω τους Queen live. Ο Freddie μας έχει αφήσει, η μπάντα προφανώς δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια, έχω αποφύγει επιμελώς την παράσταση We Will Rock You, δεν με τράβηξε η (απίστευτη) συνεργασία με τον Paul Rogers, και εν τέλει παραδέχομαι πως δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να ταξιδέψω κάπου για να δω τους Queen σήμερα, αλλά μπείτε στη θέση μας: σταματημένοι σε ένα κόκκινο φανάρι, χαζεύουμε γύρω μας και το βλέμμα πέφτει σε μια αφίσα: “Queen + Adam Lambert, Mediolanum Forum di Assago”. Πρώτη αντίδραση: «Καλα... οι Μιλανέζοι αυτό το καλοκαίρι είναι πολύ τυχεροί! Roger Waters τον Ιούλιο, iDays Fest με The Killers. Liam και Νoel Gallagher (ο εφιάλτης του promoter…), Pearl Jam, Stereophonics, Queens of the Stone Age κλπ κλπ χθες και προχθες, Queen… Μια χαρα! Για δες, πότε παίζουν εδω; Αύριο!!!;;;;;»

Βλέμμα... Σιωπή... Εμείς αύριο πρωί πετάμε για Ρωμη! Δεν παίζει...

 

Cut στην αυριανή μέρα: ξαναβρίσκομαι στο Mediolanum Forum μετά από 7 μήνες και το μεγαλειώδες Pumpkins United, ανάμεσα σε ένα κάπως ετερόκλητο ηλικιακά κοινό, σε ένα sold out που καμμία σχέση δεν έχει με αυτό του Νοεμβρίου. Οι κερκίδες όντως γεμάτες αλλά η αρένα όχι.

Σε πολύ λίγο o Frank, το ρομποτάκι από το News of the World, σηκώνει με τα χέρια του, σαν άλλη αυλαία, την τεράστια ημικυκλική οθόνη led για να μας αποκαλύψει ένα τεράστιο stage-υπερπαραγωγή, αντάξιο των Queen (αλλά όχι του Adam Lambert…), με πολλά επίπεδα και ένα runway που έφτανε σχεδόν ως την (κενή από fans) άκρη της αρένας. Αυτό το runway θα μας χάριζε σε λίγο μαγικές, αξέχαστες στιγμές. Aπό αυτή τη στιγμή, και για περισσότερο από 2,5 ώρες, αφηνόμαστε σε ένα παιδικό όνειρο γεμάτο έντονα συναισθήματα και (στην πλειοψηφία θετικές) σκέψεις.

Πόσο μοναδικό και αναπάντεχο είναι να βλέπεις μπροστά σου τον Brian May και τον Roger Taylor! Όχι ως ανδρείκελα-σκιές του εαυτού τους, αλλά ως πραγματικούς rock stars! Με στιλ, attitude (Roger – θεός στα 68 του), και απόδοση που (είμαι σίγουρος πως) ζηλεύουν πολλοί από τους σημερινούς Rock (και όχι μόνο) επιγόνους τους. Όχι σε μια προσπάθεια εξαργύρωσης του παρελθόντος και απαξιωτικής περιφοράς της μνήμης του Freddie, αλλά σε ένα πραγματικό rock show! Πραγματικά, πώς μπορεί να ήταν τότε...; Πόσο καταπληκτική εμπειρία μπορεί να ήταν ένα live των Queen με τον Freddie;; Πόση μαγεία περικλείει η έννοια Queen ακόμα και σήμερα; Πόση αξιοπρέπεια, πόση αρτιότητα, πόση νοσταλγία, πόσο συναίσθημα... Μαγεία: αυτό αποπνέουν σήμερα και για όσο το σώμα τους θα τους οδηγεί στη σκηνή, όσο θα αντέχουν να ιδρώνουν, όσο θα παίζουν τα πάντα όπως 30-40-50 χρόνια πριν. Όχι, δεν ήταν όλα σαν να ακους cd, ποτέ δεν (πρέπει να) είναι. Ναι, ακούσαμε (μικρο-μεγάλα) λαθάκια. Ε, και; Ο Brian May είναι ο Brian May που όλοι γνωρίζουμε, με μια κόκκινη κιθάρα που βγάζει τον ίδιο ήχο εδώ και 50 χρόνια, από την ημέρα που ο ίδιος την έφτιαξε στο σπίτι του, την έπιασε στα χέρια του, πέρασε το strap στο σώμα του και της έδωσε πνοή και φωνή.

Ο Roger Taylor κοπανάει, σολάρει, τραγουδάει, ποζάρει, μιλάει στο κοινό (συχνά ταυτόχρονα), και κάνει drum battles με τον παιχταρά πιτσιρικά Τyler Warren. Λείπει ο John Deacon, είναι όμως εδώ ο Spike Edney, το 5ο μέλος της μπάντας εδώ και 3,5 δεκαετίες.

O Freddie…  Ο Freddie είναι εδώ.. Δε στοιχειώνει τη μπάντα, δε στοιχειώνει εμάς (μαλλον στοιχειώνει τον Adam…), αλλά μας χαρίζει το απόλυτο highlight, μια στιγμή ανατριχίλας, όταν “εμφανίζεται” δίπλα στον Brian στην άκρη του runway, μας μαγεύει στο ακουστικό Love of My Life, εξαφανίζεται (με το δικό του μοναδικό τρόπο) όπως ήρθε, και αφήνει τον May να πει το τελευταίο κουπλέ με 5.000 άτομα...

Θέλει προσπάθεια να συνειδητοποιήσεις ότι πραγματικά ζεις ένα live των Queen. Το χρωστούσαμε στους εαυτούς μας και δεν υπήρχε περίπτωση να μην είμαστε εδω, εφόσον είμαστε στην πόλη. Μα είναι αυτοί οι Queen; Ναι, είναι. Το βεβαιώνω, όχι συνεπαρμένος από την ιδέα και το συναίσθημα, έχει περάσει καιρός άλλωστε. Μα καλά, δε μπορεί να μη σε χαλαει κατι... Με χαλάει που δεν αξιώθηκα να τους δω με τον Freddie, με χαλάει που δεν ήμουν τότε στο Wembley. Με χαλάει που όλα αυτά τα χρόνια αντιμετώπιζα καθε προσπάθειά τους με σκεπτικισμό.

Με χαλάει ο Adam Lambert…

Ένας κατά τα άλλα καταπληκτικός καλλιτέχνης, μια σπάνια φωνή που υποστηρίζει άριστα τα τραγούδια των Queen. Δεν είναι Freddie, κανείς δεν είναι Freddie, κανείς ποτέ δεν θα γίνει Freddie.

Δυστυχώς για εκείνον το γνωρίζει. Και προς τιμήν του δεν προσπαθεί να γίνει Freddie. Δεν προσπαθεί να είναι καν ο εαυτός του. Προσπαθεί πάρα πολύ και δεν είναι τίποτα. Απόλυτα σεβαστή η επιθυμία των May/Taylor να έχουν έναν flamboyant frontman, είμαι σίγουρος όμως πως δεν του ζήτησαν ποτέ να γίνει Freddie Μercury στη θέση του Freddie Mercury.

Προφανώς του ζήτησαν να είναι ο εαυτός του. Ο πολύ καλός εαυτός του. Κι εκείνος έχει μια αγωνία να μην (τον κατηγορήσουν πως θέλει να) είναι ο Freddie… Του έδωσαν μια ελευθερία πάνω στη σκηνή κι εκείνος την ξοδεύει στο να αλλάζει ρούχα και να δείχνει όμορφος. Κι αλλοι πολλοί, πολύ πριν από αυτόν φόρεσαν μπότα-πλατφόρμα, αλλά όργωναν τη σκηνή, ίδρωναν, δεν πόζαραν. Κι αλλος φόρεσε τη βασιλική κορώνα και μπέρτα, αλλά έλαμπε δεν τρόλλαρε. Κάποιος άλλος έβαζε γυμνα κορίτσια πάνω σε ποδήλατα, όχι γαρύφαλλα σε τρίκυκλο.

Μα καλά, τι σου έχει κάνει ο τύπος; Τίποτα απολύτως. Φωνητικά είναι καταπληκτικός και προσεγγίζει το υλικό με απόλυτο σεβασμό. Όταν αφήνει στην άκρη τις μούτες όπως στο Somebody To Love ή το Another One Bites The Dust είναι φανταστικός. Ή στο (ντουέτο με τον Taylor) Under Pressure… mad respect! Προσπαθεί όμως πάρα πολύ, είναι πολύ βαρύς on stage, δυσανάλογα με την ηλικία του. Και δεν είναι rock frontman. Θα ήταν ίσως τέλειως για το We Will Rock You, και είμαι σίγουρος πως μπορεί να κάνει τεράστια solo καριέρα στο Las Vegas, ότι τον Σεπτέμβριο, στη σειρά εμφανίσεων που έχουν προγραμματίσει εκεί, θα είναι πιο πολύ «στο στοιχείο του». Και για να το κλείσω, ίσως οποιοσδήποτε στη θέση του, από τη στιγμή που τον έχουν επιλέξει οι Queen, θα ανέβαινε στη σκηνή με απίστευτη σιγουριά και την έπαρση της ηλικίας, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Και δε θα μας άφηνε να έχουμε κι εμείς δεύτερες σκέψεις.

Με χαλάνε οι δεύτερες σκέψεις σε ένα τετοιο live…

 

 

Δημήτρης Παπανδρέου

 

(To Part 3 πολύ σύντομα, σε επόμενο post…)

 

Y.Γ.: σε όλη αυτη την διαδικασία ανατροπής κάθε προγράμματος για να δούμε τους Queen στο Μιλάνο, υπήρξε μόνο μία πολύ μικρή στιγμή αμφιβολίας: έξω από το Teatro alla Scala, όταν είδαμε ότι την ίδια μέρα είχε παράσταση... Δυστυχώς για μας όχι μια οποιαδήποτε παράσταση: Fideliο! Ευτυχώς για μας, δεν είμαστε τόσο αχάριστοι…

 

Setlist:

Seven Seas of Rhye, Tie Your Mother Down, Play the Game, Fat Bottomed Girls, Killer Queen, Don't Stop Me Now, Bicycle Race, I'm in Love With My Car, Another One Bites the Dust, Lucy, I Want It All, 'O sole mio, Love of My Life, Somebody to Love, Crazy Little Thing Called Love, Under Pressure,

I Want to Break Free, You Take My Breath Away, Who Wants to Live Forever, Last Horizon, The Show Must Go On, Radio Ga Ga, Bohemian Rhapsody

Encore: Day-Oh (Freddie Mercury sing-along video), We Will Rock You,

We Are the Champions

 

Δείτε φωτογραφίες από τη συναυλία ΕΔΩ