THE ITALIAN JOB 3

3 μοναδικά live σε 3 αξέχαστες μέρες

 

Part 3:

Sons of Apollo, Teatro degli Arcimboldi, Milano

24 Ιουνίου 2018

 

Eπιστροφή στην πρώτη μέρα μας στο Μιλάνο, σε αυτή την κυκλική, αντίστροφη πορεία προς τον αρχικό στόχο που δεν ήταν ο αρχικός, παρά μόνο ημερολογιακά, αφού ο αρχικός στόχος του ταξιδιού ήταν άλλος και μετά προέκυψε αυτός, και ενδιάμεσα κάποιος άλλος, και...

Παραλήρημα! Πάμε παλι...

 

Κυριακή 24 Ιουνίου. Μιλάνο. Ακριβώς 3 μήνες πριν την εμφάνιση των Sons of Apollo στην Αθήνα και το Fuzz Club, σε μια πολύ όμορφη περιοχή του Μιλάνου, σε ένα τυπικό ιταλικό café απέναντι από το Teatro degli Αrcimbolidi, δύο τύποι οι οποίοι προσγειώθηκαν μόλις πριν 2,5 ώρες, απολαμβάνουν τον καφέ τους και pannini con prosciutto e mozzarella. Γύρω τους, λίγοι progressiveαδες πίνουν μπύρες και περιμένουν να ανοίξουν οι πόρτες. Κυριακή απόγευμα, ώρα για aperitivo, αλλά σε αυτή τη γωνιά της πόλης οι τυπικές ιταλικές συνήθειες δεν ισχύουν για σήμερα. Εδώ, σήμερα, όλοι περιμένουν τους πρώτο headline show των Sons of Apollo στην Ευρώπη. Έχουν προηγηθεί δύο εμφανίσεις σε festivals, αλλά η σημερινή μέρα είναι ιστορική για την μπάντα και τους fans. Δεν είναι μικρό πράγμα να παραβρίσκεσαι στο πρώτο ever headline show ενός πραγματικού supergroup, σε Ευρωπαικό έδαφος!

Το θέατρο δεσπόζει επιβλητικό απέναντί μας με τις σύγχρονες αρχιτεκτονικές του γραμμές που θυμίζουν κάπως Frank Gehry

και το Guggenheim Museum του Bilbao. Το συγκεκριμένο θέατρο κατασκευάστηκε για να αντικαταστήσει το περίφημο Teatro alla Scala όταν αυτό έκλεισε για ανακαίνιση, και αυτό από μόνο του σημαίνει πάρα πολλά (καλά ή κακά θα δείξει…) για την σημερινή συναυλία.

Σε λίγο, κι ενώ ο κόσμος αρχίζει να πυκνώνει γύρω μας, ένα SMS μας στέλνει να παραλάβουμε backstage passes και εισιτήρια για να συναντήσουμε παλιούς και νέους φίλους που θα φιλοξενήσουμε σε λίγο καιρό στην Αθήνα (ας δουλέψουμε και λίγο...).

Εσωτερικά, από το πίσω μέρος της τεράστιας σκηνής, το θέατρο δείχνει το ίδιο εντυπωσιακό. Η επιβλητική πλατεία με τις κόκκινες βελούδινες θέσεις, οι δύο εξώστες και η υπερσύγχρονη τεράστια σκηνή, επιβεβαιώνουν ότι βρισκόμαστε σε έναν χώρο πολύ ασυνηθιστο για ένα τετοιο show, και μας ιντριγκάρουν όλους.

Αφήνουμε τη μπάντα να προετοιμαστεί για το show, δίνουμε ραντεβού για μετά, και επιστρέφουμε στο café…  Aperitivo, Κολομβία-Πολωνία στην TV (οι Ιταλοί έχουν έναν βουβό πόνο που για πρώτη φορά δεν συμμετέχουν, αλλα παρακολουθούν το Μουντιάλ ευλαβικά...), ηρεμία πριν την «καταιγίδα»... Μαζί με το δεύτερο Spritz τελειωνει κι ο αγώνας, η Κολομβία έχει βάλει 3 γκολ στην Πολωνία, και σε λίγο οι Γιοι του Απόλλωνα θα είναι onstage. Για να δούμε πώς θα «χειριστεί» ο χώρος μια metal συναυλία...

Απαραίτητη στάση στο merch booth και είσοδος στην ορχήστρα,

για να  κ α θ ή σ ο υ μ ε  στη θέση μας. Ναι... περίπου 800 άτομα θα παρακολουθήσουν την συναυλία καθιστά (μέχρι να υπακούσουν τυφλά στο πρόσταγμα του Jeff Scott Soto κάπου στη μέση του set, και να χαθεί η μπάλα...).

Ηouse Lights off.

Ιntro: Intruder (Van Halen). OK... λογικο.

Εισαγωγή God of the Sun! Αποθέωση!

Μπαίνει το κομμάτι... Δέος!

Σκέφτομαι: αυτη τη μπάντα καταφέραμε να κλείσουμε για να παίξει στην Ελλάδα; Wow!

Αυτό δε θα μπορούσε να είναι ένα κανονικό live review. Oχι γιατί δεν είμαι ο πλέον ειδικός, ή γιατί δεν είμαι αντικειμενικός, αλλά ποιος είμαι εγώ να μιλήσω για αυτούς τους τύπους εκεί πάνω και για αυτό που μας παρουσιάζουν; Με ποιο κριτήριο (και με τι) να το (συγ-)κρίνω;

Ειναι Progressive; Eίναι Hard Rock; Είναι Metal;

Ειναι όλα αυτά μαζί.

Είναι πολύ καλή Μουσική, παιγμένη από καταπληκτικούς Μουσικούς. Είναι διασκεδαστικό. Είναι τεχνικό. Είναι sexy. Είναι σύγχρονο.

Ειναι jaw dropping.

Και το θέμα δεν είναι ότι το κοινό διασκεδάζει αφάνταστα (όταν δεν μαζεύει τα σαγόνια του απο το πάτωμα...), είναι πως η μπάντα το διασκεδάζει εξίσου (όταν δε μας καταρρακώνουν με αυτά που παίζουν...).

O Jeff Scott Soto σε μεγάλη φόρμα, χαρισματικός τραγουδιστής και performer, περνάει από φόρμα σε φόρμα με μοναδική άνεση. Κατεβαίνει στο κοινό για το And The Cradle Will Rock, παίζει με τον Mike, αποθεώνει τους υπόλοιπους μαζί μας... Εντυπωσιάζεται από το πάντα «κουρδισμένο» sing-along (μα όλοι πάντα στον τόνο...;;; ολοι;;;)

των Ιταλών.

Ο Mike Portnoy είναι σε μεγάλα κέφια και είναι τέλειος. Stage left, δίπλα στον «αδελφό» του, διασκεδάζει και μας διασκεδάζει, τραγουδάει, παίζει μαζί μας...

Ο Derek Sherinian γουστάρει αφάνταστα που παίζει για μας, γουστάρει αφάνταστα τη μπάντα που έφτιαξε με τον «αδελφό» του. Κι εμείς το ίδιο. 

Ο Bumblefoot σίγουρα γεννήθηκε με (αυτήν την διπλή) κιθάρα και ήρθε σε αυτόν τον πλανήτη για να παίζει κιθάρα, σε όλα τα μήκη και πλάτη του, χωρίς να χρειάζεται τάστα και άλλα τέτοια περιττά.

Ο Billy Sheehan... Ειναι μαλλον εξωγήινος...

Σίγουρα όλοι μας έχουμε δει κάθε μέλος των SOA παλιότερα, είτε solo, είτε σε κάποιο από τα σχήματα που συμμετείχαν. Οι Del Fuvio Brothers μας έχουν τιμήσει ουκ ολίγες φορές (o Sherinian πρωτη φορά με τον  Αlice Cooper 28 χρόνια πριν), ο Bumblefoot ήταν εδώ το 2006 με τους G’n’R, ο Sheehan πρώτη φορά το 1982 με τους UFO (ομολογώ δεν το θυμόμουν, απορώ πώς το θυμάται εκείνος) και με τον Steve Vai,

ο Jeff με τους Soto, τους Talisman...

Όλοι αυτοί όμως, μαζί, στο ίδιο σχήμα, όπως και να τους αποκαλέσουμε, All Star Band… Supergroup... ειναι οι Sons of Apollo και είναι από τα καλύτερα live σχήματα εκεί έξω. Tα highlights σε ένα show που περνάει με χαρακτηριστική ευκολία από το Psychotic Symphony στους Van Halen και τους Queen ως τους Dream Theater, είναι πάρα πολλά. Θα τα δείτε τον Σεπτέμβριο με τα μάτια σας και θα τα απαριθμήσουμε ίσως τότε, από κοντά.

Low points; Ένα και μοναδικό. Ο ήχος... Τετοια θέατρα, όσο πολυτελή και εντυπωσιακά, δεν έχουν φτιαχτεί για amplified ηλεκτρικό ήχο τέτοιας έντασης, αντίθετα είναι μελετημένα για να λειτουργούν ως «ηχεία» για ήχο όπερας, θεατρικών παραστάσεων και μιούζικαλ (copyright: Alex Politis). Αποτέλεσμα; ενας χαοτικός μπουκωμένος ήχος σε όλο το σετ που δεν μπορούσε να διορθωθεί με τίποτα.    

 

Αν αυτό ήταν το πρώτο headline show των SOA μετά από μήνες, χωρίς πρόβα και με μύρια προβλήματα, σε ένα εντελώς ακατάλληλο (τελικά) venue, πώς άραγε θα είναι μετά από 3 μήνες περιοδείας, όταν θα έχουν ζεσταθεί για τα καλά και θα έρθουν στην Αθήνα;

Αν κρίνω από τις αντιδράσεις του (καθιστού) μιλανέζικου κοινού,

το Fuzz στις 24 Σεπτεμβρίου λογικά θα αποχωριστεί την οροφή του...

 

Δημήτρης Παπανδρέου

 

 

Υ.Γ.: Στα μετά τη συναυλία δεν θα αναφερθώ. What happens in Milan stays in Milan...

 

 

Setlist:

God of the Sun, Signs of the Time, Divine Addiction, Just Let Me Breathe

(Dream Theater), Labyrinth, Billy Sheehan Solo, Lost in Oblivion,

The Prophet's Song / Save Me (Queen – JSS Solo), Alive,

The Pink Panther Theme, Opus Maximus, Figaro's Whore, Derek Sherinian Solo, Lines in the Sand (Dream Theater)

Encore: Bumblefoot Solo, And the Cradle Will Rock (Van Halen), Coming  Home

 

Δείτε φωτογραφίες απο τη συναυλία ΕΔΩ