THE ITALIAN JOB

3 μοναδικά live σε 3 αξέχαστες μέρες

 

Part 1:

Pearl Jam, 26.06.2018, Stadio Olimpico, Rome

 

 

Η μουσική είναι πάνω από όλα συναισθήματα…

Το χαμόγελο όταν σκάει ένα αγαπημένο σου τραγούδι στο ραδιόφωνο…

Η πόρωση όταν αυτό συμβαίνει σε ένα club ή σε ενα live…

Η εναλλαγή σκέψεων και παραστάσεων μέσα στο ίδιο κομμάτι ή στην ίδια συναυλία…

Οι αναμνήσεις που ανασύρει ένα τραγούδι, ένας στίχος, ένα iive…

Ο θαυμασμός για έναν καλλιτέχνη…

Ο σεβασμός...

Η συγκίνηση…

Η χαρά…

Η αγάπη…

Η ξεγνοιασιά…

Το δράμα…

 

Συναισθήματα που ο καθένας, ανάλογα τη στιγμή, μπορεί να εκφράσει τραγουδώντας, χορεύοντας, χοροπηδώντας, με κραυγές,

με χειρονομίες, καπνιζοντας, πίνοντας, ή και σιωπηρά σε μια αυτοσυγκέντρωση για να μη χάσεις νότα… στίχο… εικόνα…

ή γιατί, πολύ απλά, δε μπορεις να αρθρώσεις λέξη...

 

Η μουσική είναι εικόνες…

Εικόνες που απολαμβανεις σε μια συναυλία…

Εικόνες που γεννάει το μυαλό…

Εικόνες που ξεπηδούν από μέσα σου…

Εικόνες που γεννιούνται από τους στίχους που μιλούν στην ψυχή σου…

 

Η μουσική είναι ιστοριες…

Ιστορίες που κάποιος θέλει να σου πει…

Ιστορίες που φτιάχνεις…

Ιστορίες που ζεις…

 

Η μουσική είναι εμπειρίες…

Εμπειρίες δικές σου…

Εμπειρίες άλλων…

Εμπειρίες ζωής…

Εμπειρίες που βιωνεις μέσα από ένα τραγούδι…

Εμπειρίες που δεν εχεις ζησει αλλα θά ήθελες πολύ να μοιραστείς…

Εμπειρίες που μοιράζεσαι, πολλές φορές με αγνώστους…

 

Αυτό το ταξίδι με γέμισε συναισθήματα, εικόνες, ιστορίες και εμπειρίες, τόσο έντονες και μοναδικές, τις οποίες ελπίζω να μπορέσω να ιεραρχήσω και να εκφράσω…

 

Γι’αυτό θα το χωρίσω σε μέρη, με τον προφανή διαχωρισμό, όχι ημεορολογιακά, αλλα προσπαθώντας να εκφράσω όλα όσα με έκανε να νιώσω κάθε συναυλία ξεχωριστά.

 

Γι’αυτό και θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα, από την τελευταία χρονικά συναυλία, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και η τελευταία που θα δω στη ζωή μου, γιατί μετά από αυτήν (και θα το δανειστώ αυτό), “εχει αλλαξει η ζωή μου και δεν είμαι πλέον ο ίδιος”…

Υπερβολικό; Ίσως… αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Γι’αυτό και δεν παρασύρθηκα από την άνάγκη να καταγράψω τα πάντα αμέσως μόλις γύρισα στο ξενοδοχείο, παρά ξεκίνησα να γράφω αφού πέρασαν κάποιες μέρες…

Όλο αυτό το ταξίδι είχε ως αφετηρία την συναυλία των Pearl Jam στο Stadio Olimpico της Ρώμης. Tα εισιτήρια είχαν κλειστεί μήνες πριν (sic), όπως οι πτήσεις και οι διαμονές. Όχι γιατί τόσα χρόνια τρεφόμουν (όπως και πολλοί άλλοι που εκαναν αυτό το ταξίδι) από την ανάμνηση της κορυφαίας μπάντας που προέκυψε από τον κυκεώνα του σκοτεινου Seattle στα 90’s, ούτε καν από αυτήν της εμφανισής τους στο ΟΑΚΑ το 2006 (πότε πέρασαν 12 χρονια...;). Όχι για να ξαναδώ τον  Εddie να κρέμεται «χωρίς αύριο» από την τράσα της σκηνής. Αλλά γιατί κάτι με έκανε να πιστεύω ότι τώρα είναι η στιγμή να τους δω σε ένα στάδιο, με ένα τεράστο stage show. Γιατί για κάποιο λόγο οι Pearl Jam πάντα μου «μιλούσαν» με έναν τρόπο παράξενο, γιατί είναι η μοναδική μπάντα που με έκανε κάποια στιγμή της ζωής μου να (προσπαθήσω να) παίξω μουσική με κάποια σχετική επιτυχία. Και αυτό που βίωσα στα 195 λεπτά της εμφάνισής τους με άφησε (ίσως) καλύτερο άνθρωπο.

Εχω το προνόμιο να έχω δει πάρα πολλές συναυλίες, αλλά όταν δέχομαι την ερώτηση για την καλύτερη ever, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να απαντήσω. Με ποιό άραγε κριτήριο; Αυτό το πρόβλημα δεν θα το έχω πια... Δυσκολα εντυπωσιάζομαι πλέον, εύκολα όμως ρουφάω στιγμές,  φτιάχνω αναμνησεις, μαζεύω εμπειρίες. Στο Stadio Olimpico και εντυπωσιάστηκα, και γέμισα μοναδικές αναμνησεις, και μάζεψα πολύτιμες εμπειρίες. Ένιωσα πλήρης. Εντυπωσιάστηκα από την σχέση της μπάντας με το κοινό, από το συναίσθημα που ξεχείλιζε από την πρώτη στιγμή. Εντυπωσιάστηκα από τον Eddie Vedder, εύκολα και με διαφορά τον κορυφαίο frontman σήμερα. Εντυπωσιάστηκα και έμεινα άφωνος από τον (κατάξανθο...) Mike McCready στον (αρχετυπικό) ρόλο του “Guitar Hero”. Από τον συνεσταλμένο Stone Gossard (ναι, εκείνο το ντροπαλό παιδί που πάσχιζε να βολεψει το πόδι του στο σκαμπό σε εκείνο το αξέχαστο MTV Unplugged), o οποίος άφησε τη γωνιά του στα αριστερά της σκηνης για ένα μαγικό “Μankind”. Από τον αεικίνητο τυπάρα Jeff Ament που είχε καταληφθεί από το πνεύμα του Jean Simmons. Από τον «ειμαι ευγνώμων που βρίσκομαι σήμερα ανάμεσά σας» Μatt Cameron.

Δεν περίμενα ποτέ να ακούσω τους Pearl Jam να παίζουν Kiss (ναι, το “Black Diamond”… και μάλιστα με τον Μatt Cameron στη φωνή!), Pink Floyd  (α ν ε π α ν ά λ η π τ ο  &  μ ο ν α δ ι κ ό «Comfοrtably Numb»)

και Van Halen (Eruption). Kάποιοι (πολλοί) υποστηρίζουν ότι το Grunge εξαφάνισε το Hard Rock, το Classic Rock, το Metal και το Glam εν μία νυκτί. Εδώ, μπροστά μας, οι Pearl Jam τιμούν την μουσική με την οποία μεγάλωσαν, την μουσική για της οποίας τον “θάνατο” είναι (συν)”υπεύθυνοι”, με τον καλύτερο και τελειότερο τρόπο.

Και ενώ μπροστά μου εκτυλίσσεται ένα μοναδικό rock υπερθέαμα με την πλήρη και θετική έννοια αλλά χωρίς περιττά φτιασίδια, σκέφτομαι πόσο αστεία, μάταιη και ξεπερασμένη είναι αυτή η συνήθεια, η τάση,

η προσπάθεια να βάζουμε ετικέτες στα μουσικά είδη...

 

Παρακολουθώ ένα πραγματικό rock show από την κορυφαία (sorry G’n’R…) αυτη τη στιγμή live μπάντα στον πλανήτη, χωρίς υποσημειώσεις, υποδιαιρέσεις και ταξινομήσεις. Kάποια στιγμή, βέβαια, κι ενώ ο Eddie οργώνει το τεράστιο stage, βρίσκεται στο αριστερό της μέρος κάτω από την τεράστια εικόνα του στο led wall και παίζει με το κοινό που κρέμεται από τα χείλη και κάθε του κίνηση, συλλαμβάνω τον εαυτό που να σκέφτεται «Ώπα! Δεν είχα προσεγγίσει ποτέ το “Animal” ως “Stadium Rock Anthem”…».

To Αnimal... αναρωτιέμαι πώς μπορεί κάποιος, ειδικά σε ένα live, όχι απλώς να μείνει ακίνητος σε αυτο το κομμάτι, αλλά να μη χοροπηδάει «χωρίς αύριο», μόνο με την ασύλληπτη στην απλότητά της εισαγωγή του! Κοιτάζω γύρω μου, δίπλα μου και μπροστά μου... Αρένα... Κερκίδες... όσο πιάνει το μάτι... 60.000 κόσμος χορεύει... Χορεύει! Ειλικρινά, αυτό δεν περίμενα ποτέ να το ζήσω σε ένα live των Pearl Jam… 

 

Όπως πάντα υποστηρίζω, το set list δεν εχει και πολύ μεγάλη σημασία, αλλά σε αυτές τις 3 ώρες και 15 λεπτά οι Pearl Jam δεν άφησαν τίποτα όρθιο, δεν άφησαν κάτι που να μην το παίξουν. Και μέσα από αυτό το set list, με τον τρόπο που αποδόθηκε, αποδεικνύουν πόσο εξελίχθηκαν μέσα στα χρόνια. Πόσο εξελιξαν τον ήχο τους συνολικά, πόσο εξελίχθηκαν μεμονωμένα ως μουσικοί, πόσο προχώρησαν ως performers, πόσο έχουν αφήσει πίσω τους το «ένδοξο παρελθόν» για νέες λεωφόρους πραγματικής δόξας, αποθέωσης και (αληθινής) καταξίωσης.

 

Set list:

Release, Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town, Interstellar Overdrive (Pink Floyd cover), Corduroy, Why Go, Do the Evolution, Pilate, Given to Fly, Even Flow, Wasted Reprise, Wishlist, Lightning Bolt, Again Today, Untitled, MFC, Immortality, Unthought Known, Eruption, Can't Deny Me, Mankind, Animal, Lukin, Porch

Encore 1: Sleeping by Myself, Just Breathe, Imagine, Daughter, State of Love and Trust, Black Diamond, Jeremy, Better Man

Encore 2: Comfortably Numb, Black, Rearviewmirror, Alive, Rockin' in the Free World

 

Δημήτρης Παπανδρέου

 

(To Part 2 σε επόμενο post…)

 

 

 

Δείτε φωτογραφίες από την συναυλία ΕΔΩ